حصیربافی یکی از قدیمیترین صنایع دستی و شاید کهن ترین آنها باشد نمونه های بدست آمده در بین النهرین و آفریقا گواه آن است که حصیربافی و سبدبافی، منشاء نساجی، سفالگری یا کوزه گری نیز بوده است. نخستین زیراندازهای تهیه شده توسط انسان بافته های حصیری بوده و اولین سرپناهها پس از رسیدگی در غارها و غارنشینی به کمک حصیر و نی پدید آمده است . از حصير بافی بايد به عنوان رايج ترين و معمول ترين صنعت دستی استان هرمزگان نام برد، چرا که ماده اوليه مورد نياز حصير بافی برگ درخت خرما بوده که به حد وفور در اختيار صنعتگران است. روستاهای ميناب، بشاگرد، بندر لنگه و اطراف آن از مناطق مهم بافت حصير است که اکثر کار آن توسط زنان و دختران منطقه صورت می گيرد. مواد اوليه مورد مصرف عبارت است از برگ درخت خرما(پيش مُغ) و ضايعات درخت خرما و گياهی به نام  «مور». شیوه کار حصیر بافی بدین ترتیب است که ابتدا شاخه های جوان و زائد درخت خرما را هرس می نمایند و آن ها را در معرض نور آفتاب قرار می دهند تا خشک و زرد رنگ گردند؛ آنگاه رشته ها را در آب می خیسانند تا خوب نرم و انعطاف پذیر شوند، محصولی که به دست می آید در واقع مواد اولیه و اصلی تولید و ساخت و بافت انواع فر آورده  های حصیری است. محصولات حصیری در هرمزگان شامل سجاده حصیری، بادبزن، سبد حصیری دردار بلند جهت نگهداری البسه، زیرانداز به نام «تک» که در نواحی روستایی به منظور پوشاندن سقف خانه ها نیز مورد استفاده قرار می گیرد، درپوش کوزه، نوعی سینی گرد و بزرگ به نام  «سپ»، «دمکش»، گلدان حصیری، ظرف میوه، ظرف نگهداری نان «کفه»  می باشد، حصیرهای بافته شده برای فرش زیرپا، پوشش سقف خانه و لوازم خانگی مورد استفاده قرار می گیرد. حصیر و سبد بافی در سال های اخیر به علت گرایش عمومی به مصرف کالاهایی که به جای موادمصنوعی از الیاف طبیعی در آنها استفاده شده، صنعتگران این رشته ترغیب به ابداع و ساخت محصولات ظریف و زیبایی شده اند که پاسخگوی سلیقه های گوناگون و در حال تغییر خریداران داخلی و خارجی است. حصير بافان ميناب در روستاهای بهمنی، چلو، نصيرابی، محمودی و قاسم آبادی ساکن هستند.